Η Φανή Παπάζογλου και η Φένια Γιουβανάκη, φιλόλογοι, ιδιοκτήτριες και συνεργάτιδες που κάθε χρόνο εργάζονται μεθοδικά για να προσφέρουν γνώση και επιτυχία στους μαθητές τους.
Η Φανή Παπάζογλου και η Φένια Γιουβανάκη συνεργάζονται εδώ και πολλά χρόνια, πριν ακόμη ανοίξουν το Φροντιστήριο Διακρότημα στην Καλαμαριά. Εντάχθηκαν στον όμιλο καθώς τις κέρδισε η εκπαιδευτική του πρόταση. Πρόκειται εξάλλου για κάτι πολύ οργανωμένο, καλά σχεδιασμένο, που επικεντρώνεται σε μια μεθοδική προετοιμασία του μαθητή ώστε να φτάσει στο τελικό αποτέλεσμα των εξετάσεων.
Το Χ.Α.Ν.Θ. Family συνομίλησε με την κα Παπάζογλου, η οποία ερωτώμενη σχετικά με το Διακρότημα και όσα το διαφοροποιούν απάντησε: «Αν θα πρέπει να εστιάσω κάπου, θεωρώ ότι η διαφορά μας με οποιοδήποτε άλλο φροντιστήριο είναι ότι επικεντρωνόμαστε πάρα πολύ στο οργανωμένο πλάνο. Αυτό συνδέεται με το ότι αξιολογούμε τον μαθητή μετά το πέρας κάθε μαθήματος.
Αυτό μπορεί να φαντάζει ως μεγάλος φόρτος εργασίας για τους συναδέλφους, αλλά μας επιτρέπει να έχουμε πολύ σαφή εικόνα για την επίδοση του κάθε μαθητή. Ακόμη, διατηρούμε ένα πληροφοριακό σύστημα και κάθε φορά μετά το πέρας του μαθήματος, αξιολογούμε το παιδί ολιστικά, επιβραβεύουμε την προσπάθεια. Δεν είναι μόνο γνωστικό το κομμάτι, έχουμε εικόνα της πορείας του, με πολύ συχνά επαναληπτικά τεστάκια, και κυρίως με διαγωνίσματα προσομοίωσης. Πρόκειται για ένα είδος «μικρών πανελλαδικών», Σάββατο παρά Σάββατο, καθόλη τη διάρκεια του έτους».
Αυτό πώς το αντιμετωπίζει το παιδί; Το αγχώνει;
Αντιθέτως, ο μαθητής που ετοιμάζεται να δώσει πανελλαδικές μπαίνει σε μια λογική τέτοιων διαγωνισμάτων εξαρχής. Έτσι καταλήγει να είναι μια αγχολυτική διαδικασία. Γιατί αν ένας μαθητής από την πρώτη λυκείου που έρχεται εδώ γράφει Σάββατο παρά Σάββατο τρίωρο διαγώνισμα προσομοίωσης, σε τετράδιο όμοιο με αυτών των πανελλαδικών εμπεδώνει τη διαδικασία. Επιπρόσθετα, τα θέματα τα βάζουν άλλοι καθηγητές, όχι εκείνοι που του κάνουν μάθημα. Οπότε μαθαίνει να διαχειρίζεται μία εκφώνηση με διαφορετικό ύφος από ό,τι έχει συνηθίσει. Τελικά όταν πάει να δώσει εξετάσεις έπειτα από 3 χρόνια, του είναι κάτι οικείο. Έχει περάσει δηλαδή από όλη αυτή τη διαδικασία πολλές φορές και ως εκ τούτου φτάνει στο τέλος απελευθερωμένος από το αυξημένο άγχος που οι συνθήκες και η περίσταση προκαλούν. Επιπλέον, έχει προετοιμαστεί και πολύ καλά. Διότι όλη αυτή η διαδικασία του διαγωνίσματος δεν μένει στο τυπικό κομμάτι “γράφω ένα διαγώνισμα, παίρνω ένα βαθμό”. Το προετοιμάζουμε πολύ καλά. Δέκα μέρες πριν, τους δίνουμε δελτίο ύλης, ξέρουν επακριβώς σε ποια ύλη θα εξεταστούν, τους ενθαρρύνουμε να διαβάσουν στο κενό του Σαββατοκύριακου, να έρθουν με απορίες την τελευταία εβδομάδα, και αφού κάνουν την επανάληψή μας, φτάνουμε στην ώρα του διαγωνίσματος, έχοντας κάνει πολλά σωστά βήματα. Ξέρετε, το βασικό πρόβλημα με τα διαγωνίσματα του σχολείου είναι ότι αντιστοιχούν απλώς σε ένα βαθμό. Ο μαθητής δεν καταλαβαίνει τι λάθος έκανε. Παίρνει ένα βαθμό και μένει σε αυτό. Είναι ή δεν είναι ικανοποιημένος.
Εμείς επικεντρωνόμαστε στη διδακτική αντιμετώπιση του λάθους. Πού μπορεί να μας ωφελήσει, τι μαθαίνουμε από αυτό. Τι απορίες θα λύσουμε στη συνέχεια. Οπότε ο μαθητής, μέσω αυτής της διαδικασίας από την πρώτη λυκείου εκπαιδεύεται σωστά, μαθαίνει να διαβάζει, διδάσκεται από τα λάθη, και πάει όσο γίνεται καλύτερα προετοιμασμένος, είπε η κα Παπάζογλου.
Υπάρχει και ένα παρακολούθημα κατά κάποιον τρόπο;
Ακριβώς. Το δεύτερο συγκριτικό πλεονέκτημα του Διακροτήματος, πέρα από την οργανωμένη πρόταση, είναι η προσωποκεντρική προσέγγιση. Δεν είναι ένας μαθητής που μπαίνει μέσα σε μια τάξη και τον αφήνουμε στο έλεός του, αν μπορέσει να αρακολουθήσει, να επιβιώσει, να ανταγωνιστεί. Εστιάζουμε στις ανάγκες του, ενδεχομένως στα κενά που ίσως προκύψουν, παιδιά στην εφηβεία είναι, κατά καιρούς συντρέχουν διάφορες συνθήκες. Είναι ένας αγώνας που δίνουμε για να φτάσουμε στο τελικό στάδιο. Θεωρώ λοιπόν, ότι αυτό που θα δουν και οι μαθητές μας για εμάς, είναι ότι το ενδιαφέρον μας είναι ξεχωριστό για τον καθένα.
Ο στόχος είναι οι πανελλαδικές ή η μάθηση, Κα Παπάζογλου;
Ο στόχος πρέπει να είναι και τα δυο. Με την έννοια ότι, προφανώς, αν θα έρθει ένα παιδί εδώ, στην ηλικία του Γυμνασίου, επικεντρωνόμαστε αποκλειστικά στο σχολείο και στη γνώση που θα αποκομίσει. Αλλά κι ένας μαθητής λυκείου δεν μπορεί να εστιάζει μόνο σε ένα βαθμό. Μπορεί το σύστημα, όμως, να φαίνεται τελευταία, ότι είναι τόσο εξεταστοκεντρικό, ώστε ο μαθητής να αδιαφορεί για τη γνώση. Εμείς όμως επιμένουμε να αγωνιζόμαστε για την αξία της γνώσης. Δηλαδή, επιδιώκουμε όλοι να γοητεύουμε τα παιδιά και με το αντικείμενο που διδάσκουμε. Νομίζω ότι για όλους εμάς που ασχολούμαστε με την εκπαίδευση, αυτό είναι και το μεγάλο στοίχημα.
Ποια θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι τα σημεία υπέροχης στο Διακρότημα;
Τα σημεία υπέροχης, είναι ότι έχουμε δικά μας βιβλία, σύστημα αξιολόγησης, τα διαγωνίσματα προσομοίωσης, καλύπτουμε τα κενά με μια πολύ προσωπική προσέγγιση και με ένα παράλληλο σύστημα εξάσκησης που προσφέρουμε στους μαθητές μας.
Τα παιδιά τη διαφορά που μας περιγράψετε, την κατανοούν, εντοπίζουν τη διάδραση;
Έχω την αίσθηση, πως το γεγονός ότι διατηρούμε προσωπικές σχέσεις με τους μαθητές μας για πάρα πολλά χρόνια, το επιβεβαιώνει. Προφανώς τα παιδιά αναγνωρίζουν ότι κανείς δεν κάνει διεκπεραιωτικά τη δουλειά του, ότι ασχολούμαστε πολύ με τις ανάγκες, τις φοβίες, τις ανασφάλειες, τις αγωνίες τους. Αυτό επιβεβαιώνεται και αποτυπώνεται στις σχέσεις που διατηρούνται μια ζωή. Θεωρώ, ότι η γενική αίσθηση είναι πως αυτή την υπευθυνότητα που αποδεικνύουν την αφοσίωση στη δουλειά μας, τα παιδιά και οι γονείς την εισπράττουν και την αναγνωρίζουν.
Τι εύχεστε για την καινούρια χρονιά που αρχίζει;
Το σημαντικό είναι, ότι ξεκινά είναι άλλος ένας νέος αγώνας που θα κληθούμε να δώσουμε. Σε μία προσπάθεια να προετοιμάσουμε τα παιδιά που θα δώσουν πανελλαδικές με τον καλύτερο δυνατό τρόπο προκειμένου να πετύχουν τους στόχους, τα όνειρά τους. Αυτή είναι η επιτυχία για μας. Το κάθε παιδί να μας δώσει τον καλύτερό του εαυτό όποιος και αν είναι. Δεν είναι η επιτυχία πάντα ο άριστος μαθητής. Μερικές φορές είναι πιο δύσκολη η επιτυχία σε ένα μέτριο μαθητή που πρέπει να κάνει την προσωπική υπέρβασή του. Εμείς την ικανοποίηση και τη χαρά τις βιώνουμε όταν τα παιδιά πετυχαίνουν τους στόχους τους.
Της ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΜΑΚΡΗ
